Eh..

'Mama, is dat 'n èchte aap..?' 

Lieve Pim

Ik heb dat nooit. Echt nooit, Pim. Bij mij is 't vaak al bekeken voordat de dag überhaupt begonnen is! Ver voordat de wekker afgaat. Als ik nog slaap. M'n ogen nog dicht heb, en geniet van de rust, de warmte van m'n fijne bed en nog even nix. Als het oudste kind me dan plots met grof geweld wakker zeurt. Terwijl ik m'n ogen nog dicht heb, en eigenlijk gewoon nog slaap. Vraagt of-ie op de iPad mag, terwijl hij weeeet dat we niet aan iPad-in-de-ochtend doen. Iets met een of ander stadhuis dat vrijkomt ofzo, Clash of Clans? Of ik met 'm mee kan naar beneden.. Hm? Of ik met 'm mee naar beneden kan. Zometeen. Of eigenlijk nu. Zo. Dat-ie tot tien zal tellen dan. Om me de tijd te geven. Kom je nu, mama? Terwijl ik m'n ogen nog dicht heb, hè.. Kom je? Dan is 't bij mij al bekeken. Komt niet meer goed, gewoon. Veel te vroeg voor wijn en lasagne met veel teveel kaas nog. En terug naar bed om de dag opnieuw te beginnen kan ook niet, want eh.. ik líg nog in bed?!! Helluppp!!!!

Groetjes,
Pom

Lieve Pom

Heb jij dat nou ook wel eens? Dat je de dag zo optimistisch begint. Alle goede voornemens ter harte neemt, rustig blijft bij treuzelende kindertjes, zen de zoveelste boterham smeert, geniet van het moment, in het moment...
Tot... er iets gebeurt. Iets onverwachts. Iets waar geen goede voornemens voor bestaan. Iets kleins soms maar... maar toch. Iets groot genoeg om de positieve vibe te verstoren.
En vanaf dat moment gaat het alleen maar bergafwaarts. Het hele planning gaat het raam uit. Frustratie bouwt zich op. Richt zich op onschuldigen: taken, verantwoordelijkheden, mensen. Alles en iedereen kan de pot op.
Dan. Dan wil ik wijn. En lasagne. Met veel kaas.

klok klok...

Groetjes Pim